Տարիներ առաջ, երբ հենց այս տիրույթով կռիվ էի տալիս, որ հայկական սերիալները մեր հասարակությանը լավ տեղ չեն տանում, ինձ շատերն էին հակադարձում, թե չափազանցնում եմ։
Ինչպես ասում են, նույն տեղում, նույն բառամթերքով ու վարդագույն նախագծերով: Հետաքրքիր է, արդյո՞ք այս գաղափարագողությունը կարող է իրավական հետևանքներ ծնել:
Մեզնում շատերը դժգոհում են, որ ոչ մի ոլորտում մեզ մոտ փոփոխություններ ու առաջընթաց չկա, ոչ արդյունաբերությունն է տեղից շարժվում, ոչ գյուղատնտեսությունը, ոչ գիտությունն ու կրթությունը, հլա մի բան էլ հետ-հետ են գնում։
Հատվածներ Սերժ Սարգսյան-Հիլարի Քլինթոն բանակցություններից, 2010 թ․ ապրիլի 13, Վաշինգտոն (ամերիկյան կողմից մասնակցում են նաև պետքարտուղարի օգնական Ֆիլ Գորդոնը և ԵԱՀԿ Մինսկի խմբում ամերիկացի համանագահ Ռոբերտ Բրադտկեն)
1990-ականներին, որբ Արցախը նոր էր ազատագրվել, ես էլ դպրոցական երեխա էի, շրջապատում հաճախ էի լսում' էդա տղեն հայրենասեր ա... Այնպես էին դա ասում, մատնացույց անելով ինձ, կարծես ասեին՝ էս տղեն այլմոլորակային է:
Մի հատ գոնե ձևի համար Գռզոյի համալսարան, Լֆիկի գիտահետազոտական ինստիտուտ, Դոդի բարեգործական հիվանդանոց, Խաչատրյան Գագոյի հիմնադրամ, գրադարան կամ թանգարան ու նման մի բան էս երկրում չկա։ Շատ անորակ հասարակություն դուրս եկանք։
Մտովի պատկերացրեք, որ երազում մի այսպիսի շարժանկարի եք ականատես լինում․ ձեր առջև գայլերի կատաղած ոհմակ է, իսկ ձեր հետևում՝ անդունդ: Իսկ թիկունքում՝ ձեր պաշտպանության վերջին պատվարը, ձեր ընտանիքն է...
Հայաստանում միջքաղաքային ավտոբուսային ուղևորափոխադրումը գործում է 1927 թվականից, իսկ արդեն 1971 թվականին Հայաստանում լիարժեք գործում էր 180 միջքաղաքային և 820 մերձքաղաքային երթուղի:
2018-ի իշխանափոխությունից հետո Նիկոլ Փաշինյանն ու իր թիմակիցներն ամենաշատն էին օգտագործում ինքնիշխանություն, սուբյեկտայնություն բառերը։
Արցախի հարցի հետ կապված Փաշինյանը, վարչապետի աթոռին հայտնվելու հաջորդ օրվանից, վարեց կատաստրոֆիկ քաղաքականություն՝ մայիսի 9-ին Ստեփանակերտում հայտարարելով, որ չի բանակցելու, քանզի չի ներկայացնում արցախցիներին։ Դա նվեր էր Ալիևին...